İzmir’a gittiğimde dantel arkadaşlarımdan birisiyle tanışma şansım oldu. Sibel’le basta maillerle yazıştık, sonra farkına vardık ki Sibel annemle neredeyse ayni sokakta oturuyor diyeceğim kadar yakin. Gittiğimde bir kaç denemeden sonra birbirimizi bulduk, ve sonunda yüz yüze görüştük. Sibel hem evinin kapılarını açtı bana hem de çeyiz sandığının. Bir suru güzel dantel fotoğrafı çektim. İste ilki bir mutfak takimi. Yapımı fotoğraftan belli oluyor zaten. Sibel’e buradan bir kere daha teşekkür etmek istiyorum, tüm içtenliği ve bana gösterdiği ilgi, alaka için. Umarım gene görüşürüz.