Uzun zamandır bloguma kanaviçe eklemediğimi fark edince hemen benim çok sevdiğim bir nevresim takimim aklıma geldi. Bu annemin çeyizinden ama o kıyıp kullanamamış, bana saklamış. Ben zaten güllü herzeyi seviyorum , çok mutlu oldum. Simdi her sene gittiğimde açıp bakıyorum yerinde duruyor mu diye; ne de olsa erkek kardeşim de büyüdü sayılır.
Umutlan da benim etrafımdaki erkekler pek böyle şeyleri önemsemezken, elişine değer veren bir insan. Annem bana ne yapsa, hemen kendisine de yapsın istiyor. Umarım bunları sevecek bir esi olur da boşa gitmez. Neydeki ananem her kızına yapmış da , bir takim da bekar teyzem de duruyor bu nevresimden. Teyze sen de kendininkini kullanma da Umut’a ver, ne olur.
Ben de laftan lafa atlıyorum ama simdi bizim evde bir de en ufak kuzen var, dayımın kızı Basak’ımız. Ben çocukken teyzelerimin çekmecelerine bakar ve “Teyze ne olur az kullan da bana ver” dermişim sevdiğim şeyler için. Canim Basak’ım ise Halacım giyme de bana sakla olur mu” diyordu. Zamane çocuğu tabi.
Allah herkese uzun ömürler versin de bu güzellikleri kullanmak nasip olsun. Bu lafım annemle teyzeme. Saklamasınlar kullansınlar. Ben yapamasam da yaptırırım inşallah kardeşime de kuzenlerime de. Bakin bir de Avustralya’daki iki kuzenim var. Bu sefer de Onlar çok uzaktalar da Onlara yapılamadı olmasın istiyorum. Benim isim çok elişi dostları. Ben herkese eşit, adil olsun dersem, 5 kızlık değil, 15 kızlık çeyizi paylaştıramam. Gerçi bu ben dahil 5 kuzenin ikisi erkek olduğu için, o ikisine az versek olur mu? Ne dersiniz?